Inowrocław

Na początek trochę o historii dworca kolejowego w Inowrocławiu z Encyklopedii wiedzy o zabytkach Inowrocławia (wydanie: Inowrocław, 2002) autorstwa Pana Czesława Sikorskiego:

Lokalizacja stacji kolejowej w Inowrocławiu nastąpiła w latach 1872-1889. Gmach inowrocławskiego dworca zbudowano w stylu eklektycznym, nawiązującym do stylów romańskiego i renesansowego, w manierze zwanej „Rundbogenstil” – „styl okrągłołukowy”, modnym, a nawet uchodzącym za awangardowy w Berlinie.

Dworzec był usytuowany na osi wschód – zachód i przystosowany do obiegowego ruchu pociągów, które mijały od wschodu lub zachodu. Wschodnia, frontowa fasada gmachu, piętrowa, w poziomie podzielona gzymsami, siedmioosiowa, miała oś środkową podkreśloną trzyosiowym ryzalitem, z trzema wejściami w parterze i trzema oknami na piętrze. Ryzalit odpowiadał szerokością holowi obsługi podróżnych. Półkoliste wnęki okienne i wejściowe zdobiły wsparte na konsolkach łukowate gzymsy. Gmach koronowała balustradowa attyka, podkreślona belkowym gzymsem, w osi środkowej zwieńczona okazałym gzymsem.

Dworzec był obiektem strategicznym. Podczas bitwy o miasto w powstaniu wielkopolskim, był krwawo zdobywany przez powstańców. Dziś na frontowej ścianie dworca jest tablica upamiętniająca powstańczego komendanta stacji inż. Leona Czarlińskiego. Nie inaczej było podczas drugiej wojny światowej. Bomby zrzucone w rejon dworca podczas nalotu 3 września 1939 r. cudem ominęły stację. Pod okupacją była ona terenem dywersyjnej walki polskich kolejarzy. Ich bohaterstwo także upamiętnia tablica na frontowej fasadzie dworca kolejowego.

Inowrocławski dworzec przebudowano w latach 60. XX wieku. Stary budynek nie nadawał się do obsługi współczesnego ruchu kolejowego. Przebudowano jego wnętrze lecz przy okazji zmianie uległa fasada dworca.

Przez lata PRL i po 1989 roku dworzec kolejowy w Inowrocławiu popadał w ruinę. Brak remontów i właściwego utrzymania doprowadziły do konieczności przeprowadzenia gruntownej modernizacji. We wrześniu 2013 roku rozpoczął się remont dworca obejmujący remont elewacji i wszystkich pomieszczeń. Po rozpoczęciu prac Polskie Koleje Państwowe zdecydowały się na rozszerzenie zakresu prac o doprowadzenie nowej sieci kanalizacyjnej, sanitarnej, deszczowej i gazowej oraz o uporządkowanie terenu wokół dworca. W maju 2016 roku PKP S.A. zerwały umowę z wykonawcą ze względu na opóźnienia. Wykonanych było wówczas 64% zaplanowanych prac. W lipcu 2016 roku ogłoszono przetarg na dokończenie prac, jednakże nie udało się w nim wyłonić nowego wykonawcy. Z kolei w uzupełniającym przetargu z września tego samego roku zwyciężyła firma Dota z Poznania; zleceniodawca ocenił, że poprzedni wykonawca zakończył stan zaawansowania prac remontowych na 64%, w związku z czym nowy wykonawca uzyskał wymagany czas dokończenia prac równy siedemnastu tygodni od momentu zawarcia umowy (przełom I i II kwartału 2017 r.). Prace wznowiono w październiku 2016 roku, a 30 stycznia 2017 roku dworzec udostępniono podróżnym. Dzisiaj jest perłą architektury i niewątpliwie wizytówką Inowrocławia. Niestety z dworca nie dojedziemy już pociągiem do wielu wcześniej obsługiwanych kierunków. Z Inowrocławia pociągi nie kursują obecnie do Żnina przez Pakość i Barcin, do Katowic i Zduńskiej Woli przez Piotrków Kujawski oraz z Inowrocławia do Kruszwicy. Warto zaznaczyć, że raz dziennie z Inowrocławia do Piotrkowa Kujawskiego kursuje pociąg IC „Zielonogórzanin” jednak, aby dostać się tym pociągiem do Piotrkowa Kujawskiego trzeba wsiąść na stacji Inowrocław Rąbinek. 

Podróżni z dworca Inowrocław mogą dojechać pociągami regionalnymi do Bydgoszczy, Mogilna, Torunia, Włocławka, a pociągami TLK oraz IC do Bydgoszczy, Olsztyna, Poznania, Trójmiasta, Wrocławia. Raz dziennie w Inowrocławiu zatrzymuje się pociąg międzynarodowy EC „Gedania” do Berlina.  

Autorem zdjęć w porze dziennej jest Pan Tomasz Budzyń.

Za udostępnienie zdjęć Panu Tomaszowi serdecznie dziękujemy!